"Το παραμύθι απ' την ανάποδη"

Δυό φορές κι έναν καιρό ζούσε ένα λυκάκι ο Άκης μαζί με τη μανούλα του τη γλυκιά Ζωούλα.
Ο Άκης ήταν άσπρος σαν το χιόνι με μια μαύρη βούλα στο κεφάλι. Είχε μια φουντωτή ουρίτσα και μυτερά αυτάκια.
Επειδή φορούσε ένα πράσινο φιογκάκι στην ουρά του, έμεινε το όνομα "Άκης ο Πρασινοφιογκάκης"
Ζούσε με τη μαμά του σε ένα πανέμορφο σπιτάκι στην άκρη του δάσους.

-Καλό μου λυκάκι, μεγάλωσες πια κι έφτασε ο καιρός να πας μόνος σου στη γιαγιά.
Άντε λοιπόν στο καλό κι ένα σου λέω: να φυλέγεσαι από την ύπουλη Μαυροκακοσκουφίτσα που παραμονεύει στο δάσος.
-Μείνε ήσυχη μανούλα, θα έχω τα μάτια μου δεκατέσσερα, υποσχέθηκε το λυκάκι και πήρε το δρομό-δρομάκι.
Στη μέση της διδρομής ο Άκης ο Πρασινοφιογκάκης σταμάτησε να μαζέψει λουλούδια για τη γιαγιά του.
Ξαφνικά πετιέται μπρος του η Μαυροκακοσκουφίτσα.
-μπουουουουουαααααα!!!!!

-μαμάααα βοήθειαααααα!!!!!
-Μη με φοβάσαι, θέλω να γίνουμε φίλοι.
-Αυτό αποκλείεται. Η μαμά μου, μου είπε να μην κάνω κακές παρέες.
-Κατάλαβα, πάλι μόνη μου θα μείνω...κλαψ! κλαψ! κανείς δεν θέλει την παρέα μου!!!
Το λυκάκι την λυπήθηκε και ξεκίνησαν μαζί για το σπίτι της γιαγιάς. Ωστόσο η γιαγιά είχε γίνει καλά και έφτιαχνε κουλουράκια για το εγγονάκι της. Φορούσε μάλιστα και το καλό της φόρεμα για να το υποδεχτεί. Μόνο η πράσινη γέρικη ουρά προεξείχε. Εδώ που τα λέμε η ουρά της γιαγιάς λύκαινας δεν ήταν πάντα πράσινη, αλλά μόνο όταν τη βουτούσε στην κατσαρόλα με το σπανακόριζο.

Βλέπει από το παράθυρο το εγγονάκι της χεράκι-χεράκι με τη Μαυροκακοσκουφίτσα να έρχονται προς το σπίτι. Γρήγορα κατέβασε το σάκο του king-boxing από το πατάρι και άρχισε να προπονείται.

Μόλις άνοιξε η πόρτα, η γιαγιά ορμάει στην Μαυροκακοσκουφίτσα λέγοντας:
-παρ' κι αυτήν παρ' και τουτη!!! την έκανε Μαύρη... όνομα και πράμα!
Η Μαυροκακοσκουφίτσα έφυγε τρέχοντας μονολογώντας...
-Μπα, δε λέει το παραμύθι απ' την ανάποδη...
-Καλύτερη η Κοκκινοσκουφίτσα...

και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς.....

(Ραφαήλ - δ΄ τάξη)