"Το μεγάλο μας τσίρκο"

(για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου)

"όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται
ζυγόν δουλείας ας έχωσι

θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία"
(Α. Κάλβος)

Το καλοκαίρι του 1973, εποχές "δύσκολες" για την Ελλάδα, η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ανεβάζουν στο θέατρο “Αθήναιον” το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη “το μεγάλο μας τσίρκο”.
Στο έργο αυτό, μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα και τραγούδια γινόταν μια αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία, τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο του ’40 και το –τότε– σήμερα…
Η μουσική του έργου ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου και τα τραγούδια της παράστασης απέδιδαν ο Νίκος Ξυλούρης και τα μέλη του θιάσου. Τα σκηνικά της παράστασης ήταν του Ευγένιου Σπαθάρη και στο θίασο πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Στέλιος Κωνσταντόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.


(Έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

"Ξύπνα ραγιά!"
απόσπασμα - διασκευή από το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη
"ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ"
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
(το έργο αποδίδεται μέσα από τη "ματιά" των μαθητών της ΣΤ΄ τάξης
του 5ου Δημοτικού Σχολείου Χαϊδαρίου)


Το έργο αυτό είναι ένα "εναλλακτικό" βιβλίο ιστορίας. Με διαλόγους καταπληκτικούς και χιούμορ που "τσακίζει" περνάει μηνύματα και αξίες διαχρονικές. Τα παιδιά μας, απόλαυσαν την όλη διαδικασία, κάνοντας ταυτόχρονα μάθημα ιστορίας με τρόπο βιωματικό. Το αποτέλεσμα ήταν καταπληκτικό.

"θα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει"

"κοίτα, Μικρέ, τ΄αστεράκια πώς λάμπουνε στον ουρανό!
ξέρεις πως πολλά απ' αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια;"

"τα βλέπεις όμως, πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό;
η αγάπη είναι σαν τ' αστέρια:
ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει..."

Η αποδοχή της διαφορετικότητας και η ανιδιοτελής αγάπη (χωρίς περιορισμούς),
έρχονται μέσα από λέξεις απλές, καθημερινές και εικόνες παιδικές, αθώες...
Ένα βιβλίο που θα πρέπει ο κάθε γονιός να το διαβάσει στο παιδί του
το βράδυ... πριν κοιμηθεί...

("θα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει"
Debi Gliori - Εκδ. Πατάκης)

"Το παραμύθι απ' την ανάποδη"

Δυό φορές κι έναν καιρό ζούσε ένα λυκάκι ο Άκης μαζί με τη μανούλα του τη γλυκιά Ζωούλα.
Ο Άκης ήταν άσπρος σαν το χιόνι με μια μαύρη βούλα στο κεφάλι. Είχε μια φουντωτή ουρίτσα και μυτερά αυτάκια.
Επειδή φορούσε ένα πράσινο φιογκάκι στην ουρά του, έμεινε το όνομα "Άκης ο Πρασινοφιογκάκης"
Ζούσε με τη μαμά του σε ένα πανέμορφο σπιτάκι στην άκρη του δάσους.

-Καλό μου λυκάκι, μεγάλωσες πια κι έφτασε ο καιρός να πας μόνος σου στη γιαγιά.
Άντε λοιπόν στο καλό κι ένα σου λέω: να φυλέγεσαι από την ύπουλη Μαυροκακοσκουφίτσα που παραμονεύει στο δάσος.
-Μείνε ήσυχη μανούλα, θα έχω τα μάτια μου δεκατέσσερα, υποσχέθηκε το λυκάκι και πήρε το δρομό-δρομάκι.
Στη μέση της διδρομής ο Άκης ο Πρασινοφιογκάκης σταμάτησε να μαζέψει λουλούδια για τη γιαγιά του.
Ξαφνικά πετιέται μπρος του η Μαυροκακοσκουφίτσα.
-μπουουουουουαααααα!!!!!

-μαμάααα βοήθειαααααα!!!!!
-Μη με φοβάσαι, θέλω να γίνουμε φίλοι.
-Αυτό αποκλείεται. Η μαμά μου, μου είπε να μην κάνω κακές παρέες.
-Κατάλαβα, πάλι μόνη μου θα μείνω...κλαψ! κλαψ! κανείς δεν θέλει την παρέα μου!!!
Το λυκάκι την λυπήθηκε και ξεκίνησαν μαζί για το σπίτι της γιαγιάς. Ωστόσο η γιαγιά είχε γίνει καλά και έφτιαχνε κουλουράκια για το εγγονάκι της. Φορούσε μάλιστα και το καλό της φόρεμα για να το υποδεχτεί. Μόνο η πράσινη γέρικη ουρά προεξείχε. Εδώ που τα λέμε η ουρά της γιαγιάς λύκαινας δεν ήταν πάντα πράσινη, αλλά μόνο όταν τη βουτούσε στην κατσαρόλα με το σπανακόριζο.

Βλέπει από το παράθυρο το εγγονάκι της χεράκι-χεράκι με τη Μαυροκακοσκουφίτσα να έρχονται προς το σπίτι. Γρήγορα κατέβασε το σάκο του king-boxing από το πατάρι και άρχισε να προπονείται.

Μόλις άνοιξε η πόρτα, η γιαγιά ορμάει στην Μαυροκακοσκουφίτσα λέγοντας:
-παρ' κι αυτήν παρ' και τουτη!!! την έκανε Μαύρη... όνομα και πράμα!
Η Μαυροκακοσκουφίτσα έφυγε τρέχοντας μονολογώντας...
-Μπα, δε λέει το παραμύθι απ' την ανάποδη...
-Καλύτερη η Κοκκινοσκουφίτσα...

και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς.....

(Ραφαήλ - δ΄ τάξη)

"Μουσειακή αγωγή"

Τα δευτεράκια μας, με αφορμή ένα σχετικό κείμενο στο μάθημα της "Γλώσσας", αποφάσισαν να οργανώσουν ένα μουσείο "Λαϊκής τέχνης" στο χώρο της Βιβλιοθήκης του Σχολείου μας.
Μάζεψαν αντικείμενα παλιά, οικογενειακά κειμήλια άλλων εποχών, με "ιστορική" και "συναισθηματική" αξία και τα έφεραν στο αυτοσχέδιο μουσείο τους.
Οι μικροί μαθητές έχουν ψάξει την ιστορία που συνοδεύει το κάθε αντικείμενο, ώστε, οι ίδιοι να ξεναγούν τους επισκέπτες του μουσείου τους.
Οι δασκάλες τους - Νάντια και Φωτεινή - είναι "οι αφανείς εργάτες" όλης της προσπάθειας...

μερικά από τα εκθέματα του μουσείου

Publish at Scribd or explore others: Presentations Academic Work

Ελάτε να γράψουμε "παραμυθοσαλάτα"

Τα παιδιά της ΣΤ΄ τάξης ξεκίνησαν να γράφουν μια "παραμυθοσαλάτα". Τι λέτε; θα τους βοηθήσουμε;

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο αγαπημένες φίλες, η Χιονάτη και η Κοκκινοσκουφίτσα.

Μια παραμυθένια μέρα αποφάσισαν να πάνε βόλτα στο δάσος για να μαζέψουν χόρτα για χορτόπιτα και φρούτα για φρουτοσαλάτα.

Στο δρόμο που πηγαίνανε βρήκαν μια αλεπού - όχι, αυτό είναι από άλλο παραμύθι - βρήκαν ένα άλλο κοριτσάκι που το έλεγαν Ωραία Κοιμωμένη. Γίνανε φίλες και μαζέψανε φρούτα για φρουτοσαλάτα και χόρτα για χορτόπιτα. Όταν τελείωσαν πήγε η καθεμία σπίτι της και κανόνισαν να βρεθούν την άλλη μέρα για να παίξουν.

Την επόμενη μέρα ξαναπήγαν στο δάσος και συνάντησαν τρεις παλιούς φίλους: τα τρία γουρουνάκια. Τα κορίτσια τους είπαν ότι είχαν ανακαλύψει μια σπηλιά στο δάσος και ότι θα πήγαιναν να την εξερευνήσουν.

Τα τρία γουρουνάκια, άλλο που δεν ήθελαν, πήγαν μαζί με τη Χιονάτη, την Κοκκινοσκουφίτσα και την Ωραία Κοιμωμένη για να εξερευνήσουν την άγνωστη και σκοτεινή σπηλιά. Άλλωστε τους άρεσαν οι περιπέτειες!

Μετά από αρκετό δρόμο στο δάσος έφτασαν στη σπηλιά και εκεί, επειδή η Ωραία Κοιμωμένη νύσταζε, έπεσε να κοιμηθεί! Οι άλλοι προσπάθησαν να την κρατήσουν ξύπνια λέγοντας της διάφορα αστεία, κουτσομπολιά της Παραμυθοχώρας αλλά απέτυχαν… Εκείνη την είχε πάρει ήδη ο ύπνος. Μεταξύ μας, ροχάλιζε κιόλας (κάποιο πρόβλημα με το διάφραγμα!).

Οι άλλοι βαρέθηκαν να περιμένουν κι αποφάσισαν να πάνε στο σπίτι της Χιονάτης. Στο δρόμο που πηγαίνανε … συνάντησαν το φίλο τους , τον Πινόκιο, και συνέχισαν τη βόλτα τους

Επειδή όμως ανησύχησαν για τη νυσταλέα φίλη τους, ξαναγύρισαν στη σπηλιά να δουν τι κάνει.

Εκεί βρήκαν ένα νάνο που νόμιζε ότι με ένα φιλί μπορούσε να την ξυπνήσει. Πόσο λάθος έκανε! Η Ωραία Κοιμωμένη ροχάλιζε ακόμα πιο δυνατά.

Τελικά μετά από πολλή προσπάθεια, φωνές και λίγο νερό στο πρόσωπο κατάφεραν να την ξυπνήσουν. Φρέσκια όπως ήταν η Ωραία Κοιμωμένη ζήτησε από τους φίλους της να συνεχίσουν τη βόλτα τους.

Κάποια στιγμή όμως κατάλαβαν ότι είχαν ξεχάσει την Κοκκινοσκουφίτσα. Είχε ξεμείνει πίσω για να δει τον αγώνα του λαγού και της χελώνας και χάθηκε. Έψαξαν εδώ, έψαξαν εκεί μα δεν την έβλεπαν πουθενά. Κάποια στιγμή βρέθηκαν σε ένα τεράστιο σπίτι από σοκολάτα. Χτύπησαν την πόρτα με αγωνία και τους άνοιξε ένας γίγαντας. Μέσα είδαν την Κοκκινοσκουφίτσα να έχει μπροστά της ένα ολόκληρο καλάθι με σοκολάτες και να τρώει.

Ο γίγαντας, που δεν ήταν εγωιστής, τους κάλεσε μέσα να φάνε όση σοκολάτα θέλουν. Έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα....

Έτσι νομίζετε; όχι, δεν έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, γιατί πριν βραδιάσει έπρεπε να φύγουν και να πάνε σπίτι τους. Στο δρόμο λοιπόν της επιστροφής βρήκαν...

"μικροί και μεγάλοι παραμυθάδες" μπορείτε να συνεχίσετε την "παραμυθοσαλάτα" μέσα από τα σχόλια....

την πιο ξεχωριστή, την πιο "εμπνευσμένη" συνέχεια, θα την προσθέσουμε στην ανάρτηση...

(καλή έμπνευση!!! σε όλους)

Εδώ οι καλές πατάτες!!!

Στο μεγάλο παρτέρι του Σχολείου μας έγινε το μάθημα σήμερα.

Οι "μικροί καλλιεργητές" φύτεψαν πατάτες, κρεμμυδάκια, ντοματούλες και στο τέλος του Απρίλη θα έχουμε τη συγκομιδή.
Εάν η παραγωγή πάει καλά, θα "βγάλουμε πάγκο" στη λαϊκή της γειτονιάς.

Θα οργανώσουμε την ημέρα της "τηγανητής πατάτας" και θα είστε όλοι καλεσμένοι να απολαύσετε την αγροτική παραγωγή μας...

Πόσα κιλά ζυγίζει η γνώση;

Έχετε δει πόσο υποφέρουν οι μαθητές για να κουβαλήσουν την τσάντα τους;
Έχετε δει τα κακόμοιρα τα "πρωτάκια", σαν γαϊδουράκια φορτωμένα, να πηγαίνουν αγκομαχώντας στο σχολείο;
Μα καλά, τί βάζουν εκεί μέσα και είναι ασήκωτη;
Στην εποχή της πληροφορίας και των νέων τεχνολογιών, όπου η γνώση βρίσκεται παντού γύρω μας σε ψηφιακή μορφή και μπορεί ο καθένας να την αναζητήσει,
στο ελληνικό σχολείο εξακολουθούμε να την προσφέρουμε με το κιλό;

Ναι!!! βέβαια!!! είμαστε έξυπνοι εμείς!!!
Όσο πιο πολλά κιλά ζυγίζει η σάκα, τόσο καλύτερα για το παιδί.
Όσο πιο πολύ καμπουριάζει από το βάρος της, τόσο πιο πολλά μαθαίνει.
Τρομάρα μας!!!
Δίνουμε στα παιδιά μας γνώσεις βαριές κι ασήκωτες, νεκρές, πεθαμένες, ξεπερασμένες.
Τα ετοιμάζουμε για το αύριο...........δίνοντάς τους εκπαίδευση της δεκαετίας του "70.

Έχετε αναρωτηθεί πόσα από τα βιβλία που έχουν στην τσάντα τους είναι απαραίτητα;

Τα πιο πολλά είναι άχρηστα. Ταλαιπωρούν μαθητές και δασκάλους, προάγουν την αποστήθιση, περιορίζουν την δημιουργικότητα και ευνουχίζουν την κριτική σκέψη. Χώρια το κακό που κάνουν στην παιδική πλατούλα με το βάρος τους. Έχουν σκεβρώσει τα παιδάκια κουβαλώντας κονσερβοποιημένη γνώση!
Μόλις το 1/5 των βιβλίων χρειάζεται.
Όταν ακούω ότι στο τάδε σχολείο δεν έχουν πάει ακόμη τα βιβλία σκέφτομαι:
"ευτυχώς, μακάρι να μην πάνε καθόλου να γλιτώσουν τα παιδάκια"

Ζητείται "καλή ιδέα"

Κάνουμε κλικ πάνω στις εικόνες εάν θέλουμε να τις διαβάσουμε...

"Ο Ρούλης ο Αφροδιτούλης"

Μια φορά κι έναν καιρό στο διάστημα υπήρχαν δύο μικροί ήρωες, ο ήλιος και το φεγγάρι.

Οι δυο τους μάλωναν συνεχώς για το ποιος θα στεκόταν μπροστά από τη γη , για να τον βλέπουν οι άνθρωποι. Εκείνη την περίοδο που μάλωναν μεταξύ τους, ο κόσμος ήταν ανήσυχος, τρομοκρατημένος και γεμάτος αγωνία για το τι θα γινόταν στο μέλλον.

Όλοι φοβούνταν πάρα πολύ. Η ζωή τους είχε γίνει άνω κάτω. Δεν ήξεραν πια πότε να πάνε στη δουλειά τους και τα παιδιά τους δε γνώριζαν τις ώρες τις ώρες των μαθημάτων τους. Με τόση ανακατωσούρα δεν μπορούσαν να παίξουν πια και το κυριότερο, δεν ήξεραν πότε να κοιμηθούν. Για να μπορέσετε να φανταστείτε πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα, κάθε πέντε λεπτά άλλαζαν θέση ο Ήλιος με το Φεγγάρι. Μια ο Ήλιος μπροστά από τη γη , μια το Φεγγάρι.

Τα αστέρια τους κοίταζαν από ψηλά και τους κορόιδευαν. Το ίδιο και τα σύννεφα. «Ματαιότης ματαιοτήτων…», λέγαν και χαχάνιζαν… ώσπου κάποια μέρα δεν άντεξαν άλλο και πήραν και αυτά μέρος στο μεγάλο πόλεμο που γινόταν.

Μετά από μερικές μέρες ένα αστέρι , ο Ρούλης ο Αφροδιτούλης, που ήρθε από μακριά, από έναν άλλο γαλαξία, είδε τι γινόταν και άρχισε να τους λέει:

-Μα τι κάνετε εσείς εδώ; Δεν καταλαβαίνετε ότι οι άνθρωποι θέλουν την ησυχία τους; Εσείς τους έχετε τρομοκρατήσει. Εγώ θα έλεγα να συμφιλιωθείτε και να δώσετε τα χέρια.

Στην αρχή, οι δυο τους , έτσι πεισματάρηδες που ήταν δε δέχτηκαν την πρόταση αυτή. Αλλά μετά αφού κατάλαβαν ότι κανείς τους δε θα νικούσε είπαν:

-Εντάξει, να δώσουμε τα χέρια, αλλά ποιος από μας τους δυο θα στηθεί μπροστά από τη γη ;

-Μπορείτε να κάνετε κάτι, τους είπε ο Ρούλης ο Αφροδιτούλης.

-Τι; Τι; Ρώτησαν ο Ήλιος και το φεγγάρι με μια φωνή.

-Τι; Τι; Ρώτησαν τα αστέρια και τα σύννεφα με μια άλλη φωνή.

-Καλά , είστε τόσο καιρό εδώ και δεν έχετε καταλάβει ότι η γη γυρίζει γύρω-γύρω;

-Εεεεε; Αλήθεια δεν το καταλάβαμε;

-Λοιπόν , ακούστε τι μπορείτε να κάνετε. Το πρωί κατά τις 6.00 θα βγαίνει ο Ήλιος μαζί με τα σύννεφα και κατά τις 6.00 το απόγευμα θα βγαίνει το φεγγάρι μαζί με τα αστέρια.

Έτσι κι έγινε. Κι ήταν τόσο εύκολο! Πόσο δίκιο είχε ένα μικρούλη αστεράκι από έναν άλλο γαλαξία που το έλεγαν Ρούλης ο Αφροδιτούλης….

Οι δυο τους ήταν πια πολύ χαρούμενοι που έκαναν τις ίδιες ώρες παρέα με τη γη και που και οι δυο τους ήταν νικητές. Το ίδιο χαρούμενοι ήταν και οι άνθρωποι που μπορούσαν πια , αφού βρήκαν την ηρεμία τους , να κάνουν διάφορα πράγματα που τους ευχαριστούσαν πολύ, να ξέρουν πότε θα πουν καλημέρα ,πότε καλησπέρα και πότε καληνύχτα.

Με τον καιρό η φιλία των δύο μικρών ηρώων έγινε τόσο δυνατή που αν και βλεπόντουσαν λίγο έκαναν και άλλη μια συμφωνία μεταξύ τους:

Ο Ήλιος δέχτηκε, το χειμώνα , το φεγγάρι να μένει λίγο περισσότερο στη γη για να μπορούν τα παιδιά να κοιμούνται περισσότερο και να ξεκουράζονται περισσότερο αφού χρειάζονται πιο πολλές ώρες ύπνου για να έχουν ενέργεια την επόμενη μέρα στο σχολείο τους.

Το Φεγγάρι , με τη σειρά του , δέχτηκε, το καλοκαίρι , ο Ήλιος να παραμένει κι αυτός περισσότερο στη γη για να μπορούν τα παιδιά να χαίρονται περισσότερο τις διακοπές τους, το παιχνίδι και τη θάλασσα.

Από τότε συνεχίζουν να είναι αχώριστοι – χωριστοί φίλοι και να δουλεύουν ακούραστα όλο το χρόνο.

Έτσι, έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς πολύ-πολύ-πολύ καλύτερα!!!! (Ελένη Κολλιού, τάξη στ΄)

Εργασία για μικρά και "μεγάλα" παιδάκια:

"με τις λεξούλες....φεγγάρι, ήλιος, αστέρια, γη, πλανήτες, σελήνη, ακτίνες, δύση, ανατολή, ηλιοβασίλεμα, σύμπαν, διάστημα, γαλαξίες...και όσες ακόμη θέλετε...ρίξτε μας στιχάκια για να ταξιδέψουμε παρέα σε άλλους...γαλαξίες"

Οικολογικές ευαισθησίες

Τα πεμπτάκια μας (Ε΄) σκαρφάλωσαν στο βουνό, έσκαψαν, φύτεψαν, πότισαν και τώρα καμαρώνουν τα δεντράκια τους...

"Τα δευτεράκια και η ντομάτα"

Με αφορμή τις εικόνες του μαθήματος τα μικρά μας (β΄), έγραψαν ομαδοσυνεργατικά "απλοϊκά" στιχάκια...
....παρακαλούμε όλους αυτούς που ταξιδεύουν στα blogakia... στη Μαδαγασκάρη και στη Γουαδαλούπη... στη Χιλή αλλά και στη Νέα Ζηλανδία... αυτούς που τους αρέσουν οι ντομάτες, οι σοκολάτες, τα κρουασάν, τα παγωτά και οι φακές... ο κρητικός ντάκος, τα ματσάτα Φολεγάνδρου και το λαδοτύρι Μυτιλήνης... να μας γράψουν τα στιχάκια τους... για να φτιάξουμε μια συνεργατική....ΣΑΛΑΤΑ!!!
(ΥΓ: σε όσους αρέσει το χέλι του Μεσολογγίου να μας γράψουν ένα ολόκληρο ποίημα!!!)

ποιος μου πήρε τη ντομάτα; ----------- η Μιράντα, η παιχνιδιάρα γάτα
η ζαβολιάρα μας η γάτα! ----------- έπαιζε με μια κόκκινη ντομάτα!


---------------------------------

το μικρό το σαλιγκάρι -------------- το μικρό μας σαλιγκάρι
σκάβει με μεγάλο φτυάρι ------------ -σκάβει τρύπα με το φτυάρι

------------------------------

δεν μπορώ να κόψω με το ψαλίδι
γιατί φορώ μεγάλο δαχτυλίδι

κόβω ύφασμα με το ψαλίδι
το φορώ στο δάχτυλο
και μοιάζει δαχτυλίδι



(αυτές είναι οι ταΐστρες που φτιάξαμε για να τρώνε τα πουλάκια έξω από την τάξη μας)

Κερνάμε πίτα!!!

Σαν καλά παιδάκια κι εμείς κόψαμε τις πιτούλες μας.
Ο σύλλογος γονέων του σχολείου έφερε πίτες γευστικότατες
και στην κοπή τους έγινε "το έλα να δεις".
Αφού να φανταστείτε κανένας δεν έδωσε σημασία στο φλουρί!!!
Όλοι κοίταζαν πως θα εξασφαλίσουν δεύτερο κομμάτι!!! τόσο γλυκές ήταν!
Ευχαριστούμε τους γονείς μας! και του χρόνου!!!

Δραστηριότητα: γράφουμε προσωπικές ιστοριούλες

από πρωτοχρονιάτικες πίτες κι όχι μόνο

Ταξίδι στον κόσμο της "φαντασίας"

Απολαυστικός ο Ευγένιος Τριβιζάς στη συνέντευξή του στο Βήμα:


Ποιο μέσο χρησιμοποιείται συνήθως στις μετακινήσεις σας;

«Το ιπτάμενο κρουασάν».

­ Με τι γράφετε τα βιβλία σας;

«Με φτερό παγονιού βουτηγμένο σε μελάνι ασημένιας σουπιάς».

­ Ο αγαπημένος σας γλωσσοδέτης;

«Μια κάμπια, μα ποια κάμπια, μια κάμπια με κουμπιά».

­ Μένετε σχεδόν μόνιμα στο Λονδίνο· να υποθέσω ότι μιλάτε και άπταιστα αγγλικά;

«Οχι, στο Λονδίνο συνεννοούμαι μιλώντας "σοκολατινικά"».

­ Ποιο είναι το ησυχαστήριό σας;

«Το δάσος με τα ερωτευμένα τρυποκάρυδα».

­ Πώς σας αρέσει να απολαμβάνετε ένα παραμύθι σας;

«Πάντα όταν διαβάζω έχω κοντά μου ένα ποτήρι βυσσινάδα με παγάκια από δροσοσταλίδες».

­ Πότε γράψατε το πρώτο σας έργο;

«Δεν έγραψα ποτέ το πρώτο. Εγραψα απευθείας το δεύτερο. Μετά έγραψα το εικοστό τέταρτο».

­ Τι θα θέλατε να είστε αν δεν ήσαστε αυτό που είστε;

«Κουνελούπι».

­ Τι ακριβώς είναι το κουνελούπι;

«Κάτι σαν τσουτσουρούφι, αλλά λίγο πιο συμπαθητικό».

­ Υπάρχει κάτι που σας φοβίζει;

«Τίποτε, εκτός από το σκοτάδι, τους δράκους, τις ανθρωποφάγες μπανιέρες και τα φερμουαρόφιδα».

­ Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που γράψατε;

«Τα "88 Ντολμαδάκια". Είναι κάτι μεταξύ παραμυθιού και παιχνιδιού. Το βιβλίο αποτελείται από 160 ενότητες με τις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να συνθέσει δεκάδες διαφορετικές ιστορίες».

Διαβάστε ολόκληρη η συνέντευξη στο άρθρο της Αναστασίας Πετράκη του Βήματος...

Haiku από τη γ΄ τάξη

Μικρές στιγμούλες της ζωής τους, προσπαθούν να "φωτογραφίσουν" τα τριτάκια μας μέσα από τα χαϊκού τους. Τα χαϊκού (Ιαπωνικής προέλευσης), είναι 3στιχα ποιηματάκια με 17 συλλαβές που απεικονίζουν στιγμές της ζωής.

άνοιξη
μικρές πεταλουδίτσες ---------------------- ---το πανηγύρι,
φιλούν ------------- ---------------------------παπαρούνες κόκκινες
τα λουλούδια του κήπου σου ------------- -----μόλις αρχίζει
(Διονύσης) ------------- -----------------------(Αποστόλης)

καλοκαίρι
ήρεμη θάλασσα
πανσέληνος
κι εγώ να σε κοιτάζω!
(Διονύσης)

τώρα παιδιά
μπάνιο κι αμμόπυργοι
ήρθε το καλοκαίρι!
(Βαγγέλης)

τα μπλε σου μάτια
μοιάζουν
με το απέραντο της θάλασσας
(Χρυσάνθη)

η θάλασσα
γεμίζει φως
κι ο ουρανός αστέρια
(Βασιλική)

ζέστη κάνει πολλή
και τα τζιτζίκια
στα δέντρα τραγουδούν!
(Μαρία)

φθινόπωρο
γυμνά δέντρα -------------- -------------------σαν μπαλαρίνα
φύλλα κιτρινισμένα ---------------------------ένα φύλλο χορεύει
στα έδαφος σωρό! -----------------------------και πέφτει στη γη
(Νεκτάριος) -----------------------------------(Έλενα)

χειμώνας
ήρθες χειμώνα! -------------------------------λευκό σεντόνι
άσπρες πατημασιές στο χιόνι ---------------- σκεπάζει τις αυλές μας,
σε δείχνουν! ----------------------------------κοιμάται η γη
(Διονύσης) -----------------------------------(Κωνσταντίνος)