24/11/12

από τα αρχαία χρόνια στα βυζαντινά...

Θα επισκεφτούμε το Βυζαντινό Μουσείο να παρακολουθήσουμε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα "από τα αρχαία χρόνια στα βυζαντινά". Ας προετοιμαστούμε λοιπόν, ας θυμηθούμε όλα εκείνα τα σημαντικά γεγονότα σταθμούς που σήμαναν τη μετάβαση από την αρχαία και τη ρωμαϊκή εποχή στη βυζαντινή, από την παλιά θρησκεία στο Χριστιανισμό... και ας γνωρίσουμε με μια διαδικτυακή αποστολή (webquest)τα εκθέματα του Μουσείου που αφορούν αυτήν την ενότητα.

από τον αρχαίο κόσμο... στο Βυζάντιο...

17/11/12

«Επί ασπαλάθων ...»



Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα κι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη ...

Γαλήνη.
- Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ' αυλάκια·
τ' όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
«Τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει
«τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι».

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.

31 του Μάρτη 1971
                                    (Γεώργιος Σεφέρης)

Είναι το τελευταίο ποίημα του Σεφέρη και δημοσιεύτηκε στο Βήμα (23.9.71) τρεις μέρες μετά το θάνατό του στην περίοδο της δικτατορίας. Το ποίημα βασίζεται σε μια περικοπή του Πλάτωνα (Πολιτεία 614 κ.ε.) που αναφέρεται στη μεταθανάτια τιμωρία των αδίκων και ιδιαίτερα του Αρδιαίου. Ο Αρδιαίος, τύραννος σε μια πόλη, είχε σκοτώσει τον πατέρα του και τον μεγαλύτερο του αδερφό του. Γι' αυτό και η τιμωρία του, καθώς και των άλλων τυράννων, στον άλλο κόσμο στάθηκε φοβερή. Όταν εξέτισαν την καθιερωμένη ποινή που επιβαλλόταν στους αδίκους και ετοιμαζόταν να βγουν στο φως, το στόμιο δεν τους δεχόταν αλλά έβγαζε ένα μουγκρητό. "Την ίδια ώρα άντρες άγριοι και όλο φωτιά που βρισκόταν εκεί και ήξεραν τι σημαίνει αυτό το μουγκρητό, τον Αρδιαίο και μερικούς άλλους αφού τους έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και το κεφάλι, αφού τους έριξαν κάτω και τους έγδαραν, άρχισαν να τους σέρνουν έξω από το δρόμο και να τους ξεσκίζουν επάνω στ' ασπαλάθια και σε όλους όσοι περνούσαν από εκεί εξηγούσαν τις αιτίες που τα παθαίνουν αυτά και έλεγαν πως τους πηγαίνουν να τους ρίξουν στα Τάρταρα". (Πλ. Πολιτεία 616).

27/10/12

"ιστορία είμαστε εμείς"




...κι επειδή η ιστορία δεν είναι μόνο στα βιβλία, αλλά παντού γύρω μας, στους δρόμους, στις πλατείες και στους ανθρώπους, διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας διάβασε σήμερα στην τάξη η Άννα, με την ιστορία του προπάππου της, στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 40:

Το περιστατικό που μου διηγήθηκε ο προπάππος μου συνέβη το Νοέμβριο του 1940: 
"Ανήκα στην πρώτη μονάδα ανεφοδιασμού, που προσέγγιζε τις γραμμές του μετώπου της Πίνδου, μεταφέροντας τρόφιμα και πυρομαχικά στους Έλληνες στρατιώτες.

Ένα περιστατικό όμως λίγο έλειψε να μου στερήσει τη ζωή. Το μουλάρι που οδηγούσα φορτωμένο πολεμοφόδια κόλλησε στη λάσπη. Στην αρχή προσπάθησα μόνος μου να το βοηθήσω, μα εγκλωβίστηκα και εγώ. Ύστερα από λόγο κάλεσα βοήθεια. Αρκετοί ήταν αυτοί που προσπέρασαν, θεωρώντας επικίνδυνο να πλησιάσουν, γιατί θα κολλούσαν και οι ίδιοι. Τότε συνειδητοποίησα ότι κινδύνευα να πεθάνω, καθώς το πυροβολικό του εχθρού, είχε ήδη αρχίσει να ρίχνει προς τις θέσεις μας. 

Ένας συστρατιώτης μου από την Κρήτη, έδεσε ένα σχοινί από το μουλάρι του και μου πέταξε την άλλη άκρη. Με πολύ κόπο κατάφερα να ελευθερωθώ. Λίγο αργότερα και οι δυο μαζί καταφέραμε να ξεκολλήσουμε και το μουλάρι με τα πολύτιμα πυρομαχικά. Στο τέλος, κατάκοποι φτάσαμε στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Ο άνθρωπος αυτός μου έσωσε τη ζωή και του χρωστάω αιώνια ευγνωμοσύνη. Γιατί εκτός από τις σπουδαίες μάχες και τα κατορθώματα των μεγάλων στρατηγών, η Ιστορία είναι γεμάτη από ιστορικές στιγμές απλών ανθρώπων κι εγώ έγινα μάρτυρας μιας απ΄αυτές."
  Άννα (24-10-2012)

7/10/12

"δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο διαδίκτυο"


Παγκόσμιο «δωρεάν πανεπιστήμιο»

Είναι γνωστά σε όλους μας τα διλήμματα που τίθενται στα παιδιά και στους γονείς τους όταν αυτά μπαίνουν στο τούνελ των εξετάσεων που οδηγεί από το σχολείο στο πανεπιστήμιο: «Ποια σχολή να διαλέξω; Μήπως το επίπεδο εκείνης της σχολής είναι καλύτερο από αυτής; Θα μου δώσει το συγκεκριμένο πτυχίο δουλειά; Αφήνει ανοιχτές τις προοπτικές μετεκπαίδευσης; Τι κόστος θα έχουν όλα αυτά; Θα το αντέξουμε;..».
Πάντα ετίθεντο τέτοια διλήμματα, αλλά η οικονομική κρίση τα πολλαπλασίασε σε αριθμό και βαρύτητα. Αν δεν ήμασταν αυτό που είμαστε - ένας λαός ονειροπόλων Οδυσσέων -, αν ήμασταν ορθολογιστές όσο οι Ολλανδοί, πιθανότατα θα είχαμε καθοδηγήσει τα παιδιά μας στο... να μην πάει κανένα τους στις εφετινές εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ! Γιατί; Διότι «δεν βγαίνει η επένδυση»: όταν βάλει κανείς κάτω το αθροιστικό κόστος ολοκλήρωσης ενός πρώτου πτυχίου, το αντιπαραβάλει με τις προοπτικές ανάκαμψης της εγχώριας οικονομίας και... ψάξει να βρει τις πιθανότητες διασφάλισης καριέρας με αυτό το πτυχίο, θα κλάψει τα λεφτά του.
Με ένα τέτοιο ορθολογιστικό πνεύμα κινούνται ήδη στις βορειοευρωπαϊκές χώρες, και ας μην έχουν (ακόμη) τα δικά μας οικονομικά χάλια. Δείτε για παράδειγμα τα «διπλώματα ενός έτους» που άρχισαν να ξεφυτρώνουν, όπως το Oxford Media & Business School. Παρέχουν ταχύρρυθμη κατάρτιση σε 9 έως 12 μήνες και υπόσχονται πολύ μεγαλύτερη απορρόφηση από την αγορά εργασίας. Τι σημαίνει αυτό στην ουσία για τον ίδιο τον νέο; «Μη χάνεις, παιδί μου, τον χρόνο σου τόσα χρόνια στα πανεπιστήμια. Κάνε μια μαθητεία και βρες δουλειά, και αφού τη βρεις, πας και σε πανεπιστήμιο... αν επιμένεις και μπορείς».Από την πλευρά των νέων, δεν χρειάζεται να πούμε το πώς εκλαμβάνεται αυτό το ψαλίδισμα των ονείρων τους! Αλλά από την πλευρά των ορθολογιστών του επιχειρηματικού κόσμου, τα πράγματα ήταν «κουκιά μετρημένα» ότι θα έφταναν ως εδώ. Το ήξεραν από τη στιγμή που άρχισαν να μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους στην Κίνα και τις υπηρεσίες τους στην Ινδία. Αναμενόμενο ήταν ότι οι νέες φουρνιές πτυχιούχων που θα έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος από τις αντίστοιχες θέσεις εργασίας θα προέρχονταν από αυτές τις χώρες. Τι θα έμενε για τη Δύση; Είτε το περίσσευμα θέσεων για ημιανειδίκευτους στις υπηρεσίες ή η αφρόκρεμα στην εξειδικευμένη έρευνα.

Η «προφητεία» του Γκέιτς
Στα σημάδια του ότι «το ήξεραν» ή ότι το περίμεναν εντάσσεται η από το 2010 πρόβλεψη του Μπιλ Γκέιτς - ιδρυτή της Microsoft και πλουσιότερου ανθρώπου του πλανήτη - ότι ως το 2015 οι καλύτερες πανεπιστημιακές διαλέξεις και μαθήματα θα παρέχονται δωρεάν σε όλους, μέσω του Διαδικτύου. Και πράγματι, από τότε έως σήμερα, οι πάντες βάλθηκαν να επαληθεύσουν την πρόβλεψη. Αρχικά, υπήρχαν μόνο φορείς δωρεάν τηλεπαρακολούθησης διαλέξεων, όπως το δίκτυο «Forum Network» στις ΗΠΑ. Μαθήματα online με πτυχίο Bachelor ή Masters άρχισαν να δίνουν μόνο πανεπιστήμια απομακρυσμένων περιοχών, όπως το δημόσιο διαδικτυακό πανεπιστήμιο Athabasca (www.athabascau.ca), στον Δυτικό Καναδά. Ομως το φθινόπωρο του 2011 ο καθηγητής Sebastian Thrun του Stanford - και αντιπρόεδρος της Google - «άνοιξε» δοκιμαστικά το μάθημά του Τεχνητής Νοημοσύνης στο Διαδίκτυο και εγγράφηκαν... 160.000 φοιτητές. Μετά την απρόσμενη αυτή επιτυχία ο Thrun δημιούργησε την εταιρεία πανεπιστημιακής τηλεκπαίδευσης Udacity (www.udacity.com), η οποία τώρα προσφέρει δεκαπέντε μαθήματα. 
Δωρεάν διαδικτυακά μαθήματα: https://www.coursera.org/


"κάτι ψήνεται"


Καλά το καταλάβατε! Ψήνονται τα μουστοκούλουρα που έφτιαξαν τα "απίθανα τριτάκια" του 5ου και μοσχομύρισε όλο το σχολείο. Οκτώβρης...και όσοι μένουν κοντά σε αμπέλια έχουν την ευκαιρία να προμηθευτούν μούστο και καλό πετιμέζι. Εμείς δε μένουμε κοντά σε αμπέλι, αλλά μουστοκούλουρα φτιάξαμε. Ας είναι καλά η μαμά της Αγγελικής που μας έφερε μούστο από το χωριό. Η δασκάλα μας είχε την ιδέα κι εμείς άλλο που δε θέλαμε.



(για να δείτε το βίντεο κλείστε τη μουσική στα δεξιά του ιστολογίου)

Εδώ θα βρείτε τη συνταγή μας...


27/9/12

« Ψίθυροι του ανέμου…» Μια ιστοεξερεύνηση στην ρωμαϊκή αγορά της Αθήνας (web quest)

Κάτοψη της Ρωμαϊκής Αγοράς και της Βιβλιοθήκης του Αδριανού. Σημειώνονται τα εξής κτήρια: 1.Βιβλιοθήκη Αδριανού, 2.Πάνθεον, 3.Ρωμαϊκή Αγορά , 4.Βεσπασιανές, 5.Ωρολόγιον Κυρρήστου, 6."Αγορανομείον". 
(πηγή:  http://ancientathens3d.com/hadr.htm)

(Εδώ  η δραστηριότητα Ιστοεξερεύνησης για την Ε΄τάξη)

15/9/12

"Πρώτη μέρα στο σχολείο"


"Ο Νίκος Καζαντζάκης θυμάται την πρώτη μέρα στο σχολείο"


“Με τα μαγικά πάντα μάτια, με το πολύβουο, γεμάτο μέλι και μέλισσες μυαλό, μ’ έναν κόκκινο μάλλινο σκούφο στο κεφάλι και τσαρουχάκια με κόκκινες φούντες στα πόδια, ένα πρωί κίνησα για το σχολείο, μισό χαρούμενος, μισό αλαφιασμένος, και με κρατούσε ο πατέρας μου από το χέρι.….
Ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι κι ένιωθα μέσα μου περφάνια και φόβο, μα το χέρι μου ήταν βαθιά σφηνωμένο στη χούφτα του πατέρα μου κι αντρειευόμουν. Πηγαίναμε, πηγαίναμε, περάσαμε τα στενά σοκάκια, φτάσαμε στην εκκλησιά του Αϊ- Μηνά, στρίψαμε, μπήκαμε σ’ ένα παλιό χτίρι, με μια φαρδιά αυλή, με τέσσερις μεγάλες κάμαρες στις γωνιές κι ένα κατασκονισμένο πλατάνι στη μέση. Κοντοστάθηκα, δείλιασα, το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή χούφτα.
Ο πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάιδεψε. Τινάχτηκα, ποτέ δε θυμόμουν να μ’ είχε χαϊδέψει. Σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος. Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του:
- Εδώ θα μάθεις γράμματα, είπε, να γίνεις άνθρωπος. Κάμε το σταυρό σου.
Ο δάσκαλος πρόβαλε στο κατώφλι, κρατούσε μια μακριά βίτσα και μου φάνηκε άγριος, με μεγάλα δόντια, και κάρφωσα τα μάτια μου στην κορφή του κεφαλιού του να δω αν έχει κέρατα, μα δεν είδα, γιατί φορούσε καπέλο.
- Ετούτος είναι ο γιος μου, του ‘πε ο πατέρας μου.
Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη χούφτα του και με παράδωσε στο δάσκαλο.
- Το κρέας δικό σου, του ‘πε, τα κόκαλα δικά μου, μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο.
- Έγνοια σου, καπετάν Μιχάλη, έχω εδώ το εργαλείο σου που κάνει τους ανθρώπους, είπε ο δάσκαλος κι έδειξε τη βίτσα….”.
(Νίκος Καζαντζάκης, "ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ")

23/6/12

"καλό καλοκαίρι"


"στις ράχες της Σέριφος
όταν ο ήλιος δύει
τα πυροβόλα των μεγάλων κοσμοθεωριών
παθαίνουν αφλογιστία"
                  (Ο. Ελύτης)